ای جماعت...                                     

ای جماعت چطور حالاتتون                                        قربون اون فهم و کمالاتتون

گردنتون پیش کسی خم نشه                                       از سر بنده   سایتون کم نشه

راز و نیاز بندگیتون درست                                        حساب کتاب زندگیتون درست

باز یه هوا دلم گرفته امروز                                        جون شما دلم گرفته امروز

راست و حسینیش نمی دونم چرا                                 بینی و بینیش نمی دونم چرا

فرقی نداره دیگه شهر و روستا                                   حال نمیدن مثل قدیما دوستا

شاپرکها به نیش مجهز شدن                                       غریب گزها هم، آشنا گز شدن

شعرم اگر سست و شکسته بسته است                          سرزنشم نکن دلم شکسته است

آدم دل شکسته بش حرج نیست                                    شعر شکسته بسته، بش حرج نیست

تا که می افته دندونای شیری                                        روی سرت می شینه گرد پیری

کمسیون مرگ میشه تشکیل                                         درو میشن بزرگترای فامیل

یکدفعه همکلاسیا پیر میشن                                         هم بازیا پیر و زمین گیر میشن

رمق نمونده تا  بریم صبح زود                                      پیاده تا امام زاده داوود

گذشت دوره ای که ما یکی بود                                       خدا و عشق آدما یکی بود

تو کوچه های غربی صناعت                                         عشق گرفتن از شما جماعت

درسته دیگه  توی شهر ما نیست                                    دلی که مثل کاروانسرا نیست

یک چیز می گم ایشا الله دلخور نشی                             قربون اون دلای تک سر نشین

شهر بدون مرد شهر درده                                              قربون شکل ماه هر چه مرده

مردای ده، مردای کاه و گندم                                           مردای ده مردای خوان هشتم

مردای پشت کوه مثل خورشید                                        تو دلشون هزار جام جمشید

کیسه چپقها به پر شالشون                                             لشکر بچه ها به دنبالشون

بیل و کلنگشون همیشه براق                                         قلیونشن برا دماقشون چاق

صبح سحر پا میشن از رختخواب                                   یکسره رو پان تا غروب آفتاب

چهار تای رستمن به قد و قامت                                      هیکلشون توپ، تنشون سلامت

نبوده  غیر گرده گلاشون                                               غبار، گر نشته رو کلاشون

کلامشون دعا، دعاشون روا                                           سلام و نون وعشقشون بی ریا

مردای نازدار، مرد شهرن                                             با خودشون همین قبیله قهرن

مردای اخم و تا له بی دلیل                                              مردای سر شکسته زن  ذلیل

مردای دکترای حرف جدول                                             مردای نق نقوی  لوس تنبل

لعنت و نفرین می کنن به جاده                                        اگر برن چهارتا قدم پیاده

مردای خواب تو ساعت اداری                                         تازه دو ساعتم اضافه کاری

توی رگاشون می کشه تنوره                                          تیری گلیسیرین و قند و اوره

انگار آتیش گرفته ترمه هاشون                                      همیشه تو همه سگرمه هاشون

به زیر دست، ترشی و عبوسی                                        به منشی اداره چاپلوسی

برای جستن از مظان شک ها                                          دایره المعارفی کلکها

بچه به دنیا میارن با نذور                                              اغلبشون یکی، اون هم به زور

پیش هم از عاطفه دم می زنن                                         پشت هم اما، واسه هم می زنن

اینجا مهم فقط مقام و پسته                                              مردای شهری کارشون درسته

مشتی حسن چای سماورت کو                                         سینی و با قالی گل پرت کو

ای به فدای ریخت و شکل و تیپت                                     بوی چپق نمی ده عطر پیپت

مشتی حسن قربون میز و فایلت                                        قربون رنگ گوشی موبایلت

اون که دهاتی و نجیب مشتی                                            میون شهریا غریب مشتی

قدیم ترا قاتله هم صفت داشت                                            دزد سر گردنه، معرفت داشت

اون قدیما  که نقل تربیت بود                                            آدم کشی یه جور معصیت بود

معنی نداره توی عصر سی دی                                          بزرگ و کوچیکی و ریش سفیدی

تقی به فکر رونق نقی نیست                                            کسی به فکر نفع مابقی نیست

مقاله ها پشت هم اندازیه                                                  جناح و باند و حزب و خط بازیه

بس که به هر طرف ستادمون رفت                                    صراط مستقیم یادمون رفت

ارزشمون به طول و عرض میزه                                      چقدر میز و صندلی عزیزه

تموم فکر و ذکرمون همینه                                               که هیچکی پشت میزمون نشینه

یه عمر دو دو زده چشم و چالت                                         که خش نیفته روی میز کارت

اونا که مرد و زن دعاگوشون بود                                      میز ریاست سر زانوشون بود

بیا بشین که میز اگه وفا داشت                                          وفا به صاحبای قبر ما داشت

قدیم که نرخها به طالبش بود                                            ارزش صندلی به صاحبش بود

فقیه اگر بالای منبر مینشس                                             جوون سه چار پله، پایین تر مینشس

معنی شان و رتبه یادشون بود                                          حرمت مردم به سوادشون بود

روی لبت خوبه تبسم باشه                                               دفتر کارت، دل مردم باشه

مردا بدون میز هم عزیزن                                                رفوزه ها، همیشه پشت میزن

خلاصه قصه اونقدر درامه                                                که ایدز پیش دردمون زکام

فتنه و دعوا سر نون مشتی                                              دوره آخر الزمون مشتی

جسارتا شعرم اگه غمین بود                                            بقول خواجه خاطرم حزین بود

دعا کنیم که حالمون خوب بشه                                          تا شعرمون یه ریزه مرغوب بشه