نسل واصل

...

naslevasel — Wed, 30 Sep 2009 14:02:18 GMT

همه چیز با یک اتفاق کوچیک و زنده شدن یک خاطره ایام کودکی کلید خورد.

کلاس اول، روز اول و اولین گریه ترس از کلاس درس و معلم

مادر در حالی که روپوش مدرسه را تنش میکرد با چشمهای مهربونش نگاهش کرد و گفت: عزیزم از بابات به دل نگیر. اون دلش میخواد تو درس بخونی و شاگرد اول مدرستون باشی. اگه از روز اول بترسی که نمی تونی آرزوی اونو برآورده کنی. اون دوست داره که دعوات میکنه. میخواد تو زودتر تنها رفتن به مدرسه و بعدش درس خوندن و نوشتنو یاد بگیری.

در حالی که با دکمه های روپوشش بازی میکرد و منتظر همراهی مادرش برای رفتن به مدرسه بود، جواب داد: این چه دوست داشتنیه که بابا هر وقت فکر میکنه من الان باید چیزی یاد بگیرم اما من دوست ندارم اونو یاد بگیرم فورا میگه: اگه اینکارو نکنی بچه من نیستی، یا میگه از این به بعد دیگه دوست ندارم، یا میگه تا وقتی خودم باهات حرف نزدم با من صحبت نکن. آخه مامان جون این چه دوست داشتنیه؟ اصلا من فکر می کنم بابا منو دوست نداره و برای اینکه منو از خودش دور کنه اینکارا رو میکنه. از اولشم می دونستم.

مادر که از جاضر جوابی کلاس اولی خودش خنده اش گرفته بود دستشو گرفت و گفت: مدل بابات اینجوری، دوست داشتنش اینطوریه،ضمنا تو رو هم خیلی دوست داره.

در حالی که شونه هاش رو از نفهمیدن حرف مادر بالا می انداخت جواب داد آخه شما چرا اینطوری نیستی؟ اشتباه هم بکنم دعوام نمی کنی، تهدیدم نمی کنی، با همه اشتباهاتم دوستم داری، باهام قهر نمی کنی...

در خودش احساس مطبوعی از سپردن دستهاش به دستهای مهربان مادرش در خود احساس میکرد، هنگامی که از خانه خارج میشدند مادر بهش گفت: دوست داشتن پدرها با دوست داشتن مادرها فرق داره. اما اینو بزرگ بشی میفهمی، الان بهش فکر نکن ولی بدون بابات خیرتو میخواد. حالا هم گریه نکن و اشکاتو پاک کن . یه کم تند تر راه برو تا روز اولی دیر نرسی. باقی مونده اشکاش رو از روی صورتش پاک کرد و با خودش فکر کرد کاش زودتر بزرگ بشم تا بفهمم چرا بابا اینطوریه.

الان بیست و اندی سال از اون روزها میگذره و بارها و بارها و بارها این رفتارها پدر تکرار شده و الان میفهمه که منظور مادرش از تفاوت دوست داشتن پدر و مادر چیه؟ فهمیده که مادر فقط محبت میکنه بدون اینکه انتظاری داشته باشه،حتی اگر انتظاراتش رو برآورده نکنی باز نمی تونه اشک رو تو چشمای بچش ببینه. اگر بچش بدترین آدم روی زمین هم باشه باز وقتی به خطر می افته اولین کسی که دلش میلرزه مادره. اما پدر دوست داشتنش جنس تربیتی داره. اگه فلان کارو بکنی دوست دارم. اگه معدلت خوب بشه اخلاقش باهات بهتر از همیشه میشه اما اگه کم بشه تحویلت نمی گیره و... در واقع میخواد با نوع برخوردهاش تربیتت کنه.

من فکر می کنم پشت دوست داشتن پدر واژه تربیت کردن جایگاه ویژه ای داره اما پشت دوست داشتن مادر هیچ اگر و امایی یا شرط و شروطی نخوابیده.

این نظر من بود شما چی فکر میکنید.؟

داد معشوقه‌ به‌ عاشق‌ پيغام‌                                              که کند مادر تو با من جنگ
هركجا بيندم‌ از دور كند                                                  چهره‌ پرچين‌ و جبين‌ پر آژنگ
‌ با نگاه‌ غضب‌ آلود زند                                                     بر دل‌ نازك‌ من‌ تيري‌ خدنگ‌
مادر شهد در كام‌ من‌ و تست‌ شرنگ‌                         سنگدلت‌ تا زنده‌ است‌
نشوم‌ يكدل‌ و يكرنگ‌ ترا                                                 تا نسازي‌ دل‌ او از خون‌ رنگ
گر تو خواهي‌ به‌ وصالم‌ برسي                                            بايد اين‌ ساعت‌ بي‌ خوف‌ و درنگ ‌
روي‌ و سينه‌ تنگش‌ بدري                                                 دل‌ برون‌ آري‌ از آن‌ سينه‌ تنگ‌ ‌
گرم‌ و خونين‌ به‌ منش‌ باز آري‌                                            تا برد زاينه‌ قلبم‌ زنگ‌
عاشق‌ بي‌ خرد ناهنجار                                                     نه بل آن فاسق بي‌ عصمت‌ و ننگ
‌حرمت‌ مادري‌ از ياد ببرد                                                  خيره‌ از باده‌ و ديوانه‌ زبنگ ‌
رفت‌ و مادر را افكند به‌ خاك‌                                             سينه‌ بدريد و دل‌ آورد به چنگ‌ ‌ ‌
رفت‌ و مادر را افكند به‌ خاك‌                                             سينه‌ بدريد و دل‌ آورد به‌ چنگ ‌
قصد سرمنزل‌ معشوق‌ نمود                                                دل‌ مادر به‌ كفش‌ چون‌ نارنگ‌
از قضا خورد دم‌ در به‌ زمين‌                                    و اندكي‌ سوده‌ شد او را آرنگاز
‌وان‌ دل‌ گرم كه‌ جان‌ داشت‌ هنوز                                       اوفتاد از كف‌ آن‌ بي‌ فرهنگ‌
از زمين‌ باز چو برخاست‌ نمود                                             پي‌ برداشتن‌ آن‌ آهنگ‌

ديد كز آن‌ دل‌ آغشته‌ به‌ خون‌ آيد آهسته‌ برون‌ اين‌ آهنگ:
آه‌ دست‌ پسرم‌ يافت خراش‌ آه پای پسرم خورد به سنگ

راستی یه سوال: به نظرتون محبت خدا نسبت به بندگانش از نوع جنس محبت پدره است یا مادر؟ یا به عبارتی خدا پدرانه محبت می کنه یا مادرانه؟

حر

۸۸/۷/۷

شبهای توبه و آمرزش

naslevasel — Wed, 09 Sep 2009 06:18:18 GMT

دیروز همین طور که داشتم در مورد مطلب امروز فکر می کردم و چشمم به سقف اتاق خیره شده بود یهو دوستم در حالی که یه کتاب دستش بود پرید وسط فکرم وگفت: کجایی؟

منم جواب دادم: تو سقف، تو هم میای؟

خندش گرفت و جواب داد: نه من جام خوبه، به شما خوش بگذره مثل اینه که به ما خوش گذشته. ولی بذار یه چیز برات بگم شاید اون بالا به کارت اومد. خواستم بگم که نگه، اما اون ادامه داد: تو می دو نستی وقتی دو مومن به هم سلام می کنن اگه یکی جواب دیگری رو نده، شیطون شاد ترین لحظاتش رو سپری میکنه. در حالی که داشتم بهش نگاه میکردم ، گفتم: کی گفته؟

جواب داد: پیامبر یا امام صادق. گفتم :برو بابا الکیه، با تعجب گفت: امام صادق الکی گفته؟ گفتم : نه منظورم اینه که تو داری چاخان میکنی ، درحالی که از کنارم بلند میشد گفت : نمی دونم منم امروز که داشتم توی دنیای مجازی گشتی میزدم، پیداش کردم، منبعش رو خوب به خاطر نسپردم اما مطمئنم از یکی از همین دوبزرگوار بود. گفتم بهت بگم که از این به بعد حواست باشه با جواب ندادن به سلام ما دل شیطونو شاد میکنی.

منم برای اینکه حالش رو بگیرم گفتم: مگه بده، دل یکی رو شاد کردیم. برگشت و با خنده گفت: خنگول، موجود قحطیه میخوای تو دل شیطونو قند آب بشه. حداقل پری،آدمی و...

بعد از رفتنش، چشمام اینبار به جای سقف اتاق به گل قالی خیره شده بود. کلا موضوع از ذهنم پرید. تا غروب فکر کردم و تصمیم گرفتم موضوع این مطلب وبلاگ رو تغییر بدم. قبل از اون بخاطر به خاک مالیدن پوزه شیطان هم که شده یک جواب بلند به همه سلامهای میدم که خواسته و ناخواسته بی جواب موند.

*************************************************************************************************************

تا حالا براتون سوال پیش اومده که فرق انسان خوب و انسان ارزشی درچیه؟

شاید صریح ترین و زیباترین جواب، جوابی باشه که در پایین میخونید.

مثل این دو مثل دانه سیب است به درخت سیب. دانه سیب آنقدر ضعیف و کوچک است که گاه به چشم نیامده، لگد خور هر رهگذری میشود. تمام هنرش این است که فصل پاییز را در دل خاک بگذراند تاشاید دستان بهار او را بیرون بیاورد یا هنرش این است که برای لحظه ای شکم مرغی را پر کند.

ولی درخت سیب، ریشه در دل زمین فرو برده و شاخسارش آسمان را نظاره گر است. آنگاه که فصل بهار است میوه های یک شاخه اش جماعتی را سیر می کند، در فصل گرما سایبانی است برای آنان که از جور خورشید به او پناه می برند، در فصل باران ریشه هایش موجب قوت زمین بوده و خاک را از غرق شدن در سیلاب نگه میدارد و تنه اش ضربات باران را به نوازش ترنم آب مبدل میسازد تا بار دیگر در بهار، طراوت و سر زندگی را به همسایگان خویش هدیه دهد (نوشته شده توسط م. خزان)

کلام آخر

پروردگارا، یک سال گذشت و شب قدر دیگر از راه رسیده است. پروردگار من، میترسم،میترسم از اینکه در این شبها باران رحمتت بر من باریدن بگیرد اما دل من به استقبال باران نرفته باشد. خدایا ظلمت من از آنجا شروع میشود که در این شبها نگاه پر محبتت به من در حد قدر بی مقدار من باشد نه آن میزان که بر بهترین بندگانت عنایت میفرمایی. پرودگارا، تو را به جان آنکه در چنین شبی فرق مبارکش را شکافتند، تو را به جان همسرش و فرزندانش، این شبها همه ما را دریاب. اللهم عجل لولیک الفرج

آ مین یا رب العالمین

حر

۸۸/۶/۱۸

پسر جهنمی

naslevasel — Wed, 02 Sep 2009 08:00:18 GMT

گاهی مواقع پیش میاد هر چه بیشتر به یه چیز فکر می کنی کمتر به نتیجه میرسی. مثل اینه که اصلا مطلبی رو که در موردش فکر می کنی نفهمیدی! حالا چه جور به موضوعی که نفهمیدیش فکر می کنی الله اعلم!

تا حالا شاید چها یا پنج بار فیلم هل بوی یا به عبارتی پسرجهنمی یا پسر آتش رو نگاه کردم،اما به دلیل عدم آشنایی با بسیاری از گذاره های مطرح شده در فیلم هنوز به هدف یا مغز کلام فیلم نرسیدم.

خواهشم از شما اینه که به چند سوال من جواب بدین: به نظر هر کدوم از شما فیلم هل بوی چی میخواد بگه؟ پرنس نوادا،ابراهام، رد ، لویزا و وجود موجودات عجیب و غریب در سرزمینهای مختلف مثل اونی که در سرزمین دیگه جان رد رو نجات داد و خیلی چیزهای دیگه نماد یا گویای چی هستن؟

میشه خواهش کنم هر کی این مطلب رو میخونه و فیلم هل بوی 2 رو دیده برداشت شخصی خودش رو از فیلم بگه؟

بقیه سوالامو نمی پرسم منتظر می مونم تا برداشت های شما رو بخونم.

حر

۱۱/۰۶/۸۸

چطوری زندگی می کنیم؟

naslevasel — Wed, 26 Aug 2009 07:59:18 GMT

بعد از رفتن همه نويسندگان وبلاگ به اين فکر افتادم که مي بايست تغييرات اساسي توي اين وبلاگ انجام بشه. تصميم گرفتم از نوشتن مطالب صرفا علمي بيرون بيام و يک سري مسائلي رو که هر کس به مدل خودش روزانه با اونها دست و پنجه نرم ميکنه و شايد مسائل مهمي هم هستند، پاشون رو به وبلاگ باز کنم. شايد اين وبلاگ هم از اين خمودگي که گرفتارش شده و به همين خاطر صداي بعضي ها رو در اورده ، بيرون بياد. اما از قضاي روزگار ديروز وقتي براي دومين بار گذرم به وبلاگ نون و القلم افتاد، ديدم که نويسنده تازه استقلال يافته اين وبلاگ هم ، همين مدل رو در پيش گرفته.

اولش با خودم فکر کردم نکنه با خودشون فکر کنن از رو دستشون تغلب کردم اما بعدش با خودم گفتم: بي خيال، اينم رو همه فکراي ديگه. پس اولين مطلب رو با عنوان، چطوري زندگي مي کنيم ؟ گذاشتم روي وبلاگ.

راستي مقاله انديشه هاي عصر جاهلي هنوز ادامه داره، فعلا دارم روي اون با دقت بيشتري کار مي کنم.

از اينکه مطلب جديد هم عکس نداره ببخشيد، هنوز ياد نگرفتم بايد چکار کنم. در واقع تلاش کردم اما نشد.

هوالمحبوب

تا حالا شده با خودتون فکر کنيد آدمها در برخورد با دنياي بيرون چطور ين؟ اگه کمي توجه کنيم شايد اين نتيجه گيري دور از انتظار نباشه.

يک دسته از آدمها اهل مبارزه هستن، براي چيزهاي که ميخوان تلاش ميکنن، لذا چه پيروز بشن و چه شکست بخورن، سهم اونها از روزگار محفوظه، مثل اينکه روزگار وظيفه خودش بدونه که بايد سهم اونها رو بهشون بده.

گروه دوم تماشاچي هستن. اين گروه تماشاچي ، چه باشند چه نباشند روزگار ميگذرد و بود و نبود اونها فرقي به حال روزگار نداره.

اما آدمها در مراودهاي خود با ديگران هم متفاوتند. يه عده فقط به خودشون و رسيدن به خواسته هاشون فکر مي کنن، از اين رو به قيمت له کردن ديگران به اونچه ميخوان ميرسن. اين عده فقط به درد خودشون ميخورن.

يه دسته آدمها هستن که هم به درد خودشون مي خورند هم به درد ديگرون. در واقع اين گروه،هم دلسوز خودشونن هم دلسوز اطرافياشون. هر جا مشکلي پيش بياد اونجا حاضرن تا کمک کنن.

اما اين دسته آخر شايد جالب تر از همه باشند؛ اين آدمها براي همه عاقل روزگار هستند اما نوبت به خودشون که ميرسه، براي خودشون هيچي بلد نيستند. در واقع اين آدما براي ديگرون نسخه هاي خوب و کارساز مي پيچند اما وقتي توي زندگي به مشکلي بر مي خورند به نسخه هاي خودشون عمل نمي کنن. نسخه هايي که گره از کار ديگرون باز کرده اما همون گره رو اين آدمها با نسخه خودشون باز نمي کنن.

البته خيلي از آدما مخلوطي از همه خصوصيات گفته شده رو دارند. شما چي فکر مي کنيد؟ شما از کدوم دسته اید؟

حر

۸۸/۶/۴

ماه رحمت

naslevasel — Mon, 24 Aug 2009 07:37:18 GMT

شهر رمضان الذی انزل فیه القرآن

ماه رمضان، ماه رحمت و رستگاری دو سه روزی هست که آغاز شده است. مدتها بود که عده ای با نگاهشان، عده ای با دلشان وگروهی هم با زبان خود او را صدا می زدند چون در هر غروب و سحر دلتنگ رمضان بودن را در خود احساس میکردند.

زیبایی رمضان در زیبایی چیزهایی است که بدست می آوریم، در واقع این ماه، ماه گره زدن توکل به ایمان، ماه شکستن دیوار غرور در برابر معبود محبوب، ماه کوبیدن درهای امید، ماه جستجوی کلید رستگاری و خلاصه شاید ماه ترک عادت نگاهمان به زمین و چشم دوختن به نگاه آسمان است. رمضان فرصتی است که فارغ از غوغای نفس، بی توجه به انبان شکم، باید خود را در نگاه صاحب خانه جستجو کرد و از او بخشش، محبت ، دستگیری و عطوفت را آموخت.

رمضان، ماه در لحظات شاد خدا را ستایش کردن، در لحظات سختی خدا را جستجو کردن، در لحظات درد آور به خدا اعتماد کردن، در لحظات آرامش خدا را مناجا ت کردن و در تمام لحظات خدا را شکر کردن بر شما مبارک باد.

در لحظات زیبای افطار و سحر ما را هم دعا کنید.

حر

۸۸/۶/۲

اندیشه های عصر جاهلی

naslevasel — Thu, 30 Jul 2009 22:19:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

امروزه نويسندگان بسياري پيرامون اسلام و مباحث معرفتي اين دين دست به قلم برده و به بيان نظرات خود همت گماشته اند ، در اين ميان عده اي با هدف دستيابي به حقيقت و عده اي ديگر با هدف اسلام ستيزي برخاسته و قصد دارند به هر روشي از ارائه مقالات بي اساس گرفته تا كشيدن كاريكاتور و نمايش فيلم دست به بي پايه و اساس نمودن معاني و مفايم قرآن و نبوت نبي مكرم اسلام بزنند و اين در برنامه كاري اين گونه نويسندگان و صاحبان انديشه داخلي و خارجي قرار گرفته است.

رد وحيانيت قرآن و بشري بودن و تاريخي بودن معرفت ديني از جمله مباحثي بود كه قبلا در مجامع عمومي و خصوصي دنبال مي گرديد اما با گذشت زمان پا از اين هم فراتر گذاشته شد و اينك در بسط تجربه نبوي سخن از شريعت و تاريخيت خود دين و تجربه ديني مي رود.

هر چه میخواهی بنامش

naslevasel — Sat, 30 May 2009 09:11:18 GMT

بغض بدجوری چنگ انداخته بود به گلوش. اونقدر فشار آورده بود که اشک به آسونی می تونست خودشو تا پشت پنجره چشاش بالا بکشه. دیگه تحمل نداشت. صدای هق هق قفسه سینش رو قبضه کرده بود. دو سه هفته ای میشد کفگیر تحملش به ته دیگ خورده بود. درونش بلوایی به پا بود که شاید توی تمام عمرش دو یا سه بار همچین حالتی رو ازش سراغ داشتم. اونقدر ناراحت بود که با خودم گفتم الانه که سکته بزنه

خداییش عجب صبری داره. آروم زیر لب یه چیزی زمزمه کرد که ......

انا لله و انا الیه راجعون...

naslevasel — Mon, 18 May 2009 05:32:18 GMT

انا لله و انا الیه راجعون

عروج ملکوتی عارف و عالم ربانی حضرت آیت الله بهجت بر همه شیعیان جهان تسلیت باد.
شرح خبر از وبگاه رسمی واحد مرکزی خبر

به گزارش واحد مرکزی خبر ، حضرت آیت الله العظمی بهجت ساعت ۱۵ و ده دقیقه امروز یکشنبه به علت ایست قلبی به بیمارستان حضرت ولی عصر قم منتقل شد که تلاش پزشکان برای احیای ایشان موثر واقع نشد .

زندگی نامه آیت الله العظمی بهجت

آیت الله العظمى حاج شیخ محمد تقى بهجت (ره) اواخر سال ۱۳۳۴ (ه ق) درشهر فومن واقع در استان «گیلان» دیده به جهان گشود.

آیت الله العظمی بهجت تحصیلات ابتدایى حوزه را در مکتب خانه فومن به پایان رساند و پس ازتحصیلات ادبیات عرب در سـال ۱۳۴۸ (ه ق) هنگامى کـه حدود ۱۴ سال از عمر شریفش مى ‏گذشت، بـراى تکمیل دروس حوزوى عازم عراق شد و حدود چهار سال درکربلا معلى اقامت کرد .

آیت الله العظمى بهجت عـلاوه بـر تحصیل علوم رسمى از محضر استادان بزرگ آن سامان، از جمله مرحوم حاج شیخ ابوالقاسم خویى (غیر از آیت الله العظمى خویى معروف) بهره برد و در سال ۱۳۵۲ (ه ق) براى ارائه تحصیل رهسپارنجف اشرف شد و سطح عالى علوم و حوزه را در محضر آیات عظام از جمله حاج شیخ مرتضى طالقانى (ره) به پایان رساند و پس از درک محضر آیـات عظام حـاج آقاى ضیاء عراقى و میرزاى نائیینى (ره) در حوزه درسى آیـت الـله حاج شیخ محمد حسین غروى اصفهانى معروف به کمپانی وارد شد.

افزون بر این ایشان از محضر آیات عظام حاج سید ابوالحسن اصفهانى وحاج شیخ محمد کاظم شیـرازى (ره) صاحب حاشیه برمکاسب و درحـوزه علوم عقلى، کتـاب “الاشارات والتنبیهات” و اسفار را نزد آیت الله سید حسین بادکوبه‏اى (ره) فرا گرفت و در زمان تلمذ به تدریس سطوح عالى پرداخت و درتالیف کتاب (سفینة‏البحار) با محدث کبیرحاج شیخ عباس قمى (ره)همکارى کرد.

آیت الله العظمى بهجت در زمینه تهذیب نفس در زادگـاهش (فومن) از کـودکى محضر عالم بـزرگوار سعیدى و در کربلا از برخى علماى دیگر بهره برد؛ وی در نجف اشرف در سن ۱۷ سالگى با آیت حق عـلامه قاضى (ره) آشنا شد و گمشده خویش را در وجود ایشان یافت و در سلک شاگردان اخلاقى - عرفانى ایشان درآمـد.

وی سـرانجام در سال ۱۳۶۴ (هق) مطابق با ۱۳۲۴ (ه ش) با قلبى صیقل یافته ازمعنویت و سینه ‏اى مـالامال از عشق به حضرت حق و با کوله بارى از علم و کمال به سرزمین خویش هجرت کرد و در زادگاهش تشکیل خانواده داد.

آیت الله العظمی بهجت درحالى که عازم نجف اشرف بود، هنگام عبور از قم زمانى کـه هنوز چند ماهی ازمهاجرت آیت الله بروجردى (ره) به قم نگذشته بود، به طور موقت در شهر مقدس قم سکنی گزید وپس از شنیدن خبر رحلت استادان بزرگ حوزه علمیه نجف، درآن جا رحلت اقامت ‏افکند.

ایشان در قـم از محضر آیـات عظام حجة ‏الاسلام و المسلمین کـوه کمره‏اى و آیت الله العظمى بروجردى بهره فراوان برد .

معظم له پس از ورود به قم به تدریس خـارج فقه و اصول پرداخت و به تربیت شاگردان بسیاری همت گماشت.

برخی از تالیفات حضرت آیت الله العظمی بهجت عبارتند از: یک دوره کامل اصول، حاشیه بر مکاسب شیخ انصارى (ره) و تکمیل آن تا آخر مباحث مربـوط به مکاسب و متاجر، دوره کامل طهارت، دوره کامل کتاب صلاة، دوره کامل کتاب زکات، دوره کامل کتاب خمس و حج، حاشیه بر کتاب ذخیرة العباد مرحوم شیخ محمد حسین غروى، چندین مجله تقریبا یک دوره فقه فارسى، حاشیه بر مناسک شیخ انصارى (ره).

بعد از فـوت مرحوم آقای سید احمد خوانساری(ره) جلـد اول و دوم کتـاب «ذخیره العباد» (جامع المسائل کنونی) را به قلم خود تصحیح و در اختیار خواص گذاشت .

آن مرجع عالیقدر پس از ۹۶ سال زندگی پربار و سالها جد وجهد علمی امروز بـه دیدار معبود شتافت .

روحش شاد.

کمی انتخاباتی 2...

naslevasel — Tue, 05 May 2009 10:49:18 GMT

سلام

بدون شرح!

یه اتفاق شاید ساده ... (!)

naslevasel — Wed, 29 Apr 2009 07:16:18 GMT

این متن ، بی هیچ ایهام و کنایه یی ، صرفاً بازخوانی دوباره ی یک خاطره ی قدیمی است ... البته شاید ، مخاطب خاصی نداشته باشد ، ولی به هر حال ، حادثه یی بوده در متن زندگی واقعی نویسنده ... (!)

ماجرا بر میگرده به هفت سال پیش ؛ یه اتفاق شاید ساده (!) ... بلوایی به پا کرده بود که در نهایت ...

نویسنده : م - خزان

......................................................................

تیتر اول کاغذ اتفاقیه - عصر امروز - : قشمشم الدوله آزاد شد ...

توضیح سردبیر : قشمشم الدوله ، در پی شیوع آنفلانزای سوء برداشت در میان اهالی این دنیا ، از دربان جهنم ، برگه ی مرخصی استعلاجی گرفت ... (!)

قشمشم الدوله - همین دنیا ، همین لحظه - : ... آخه ، خوش انصاف ؛ چرا هر وقت ما گفتیم « ش » ، شما گفتی : فلانی ، شکر خورد . عجب دوره - زمونه یی شده ... بینم ، نکنه باز اون حاجی مکه ندیده ها ، هارت و پورت در کردن ... آآآآی نفس کش ...

سلیمانی (م- خزان) : نمی دانم چرا هر کس از ظن خود شد یار من ... این متن نوشته شده است تا افرادی را که از دور دستی بر آتش داشتند ولی سعی می کردند تا ما لحن خود را در کلام به حق خود ، ملایم تر کنیم ، توبیخ نماید ... حال اگر کسی ، برداشتی غیر از این داشته است ، ما حساب خود را از ایشان سوا کرده ایم ... این قلم به طور جدی ، از تمام مطالب نوشته شده در این وبلاگ (ما هم آدمی زادیم دیگه ، به درک با من نبود ، چهارشنبه سوری و ... )حمایت کرده و متن « یه اتفاق ساده » ، نیز هیچ تعبیری ، جدای آنچه گفته ایم ، نداشته و ندارد ...

قشمشم الدوله : بعضیا ، دست ما رو هم از پشت بستن ، ... قرار بود ما آدم بده باشیم و بعدش بریم جهنم ولی انگار ... ای بابا ... (!)